Odzyskiwanie danych z dysku po pożarze

Ile ciepła zniesie talerz

Dysk znosi gorąco lepiej, niż większość ludzi sądzi. Talerz to płytka z aluminium (topi się dopiero przy ~660°C) albo ze szkła ceramicznego, które wytrzymuje jeszcze więcej. Zapis magnetyczny słabnie wraz z temperaturą stopniowo i znika dopiero przy kilkuset stopniach — fizycy nazywają tę granicę temperaturą Curie.

Typowy pożar mieszkania rozgrzewa się do 600–800°C pod sufitem, ale dysk rzadko siedzi nago w środku tego żaru. Zwykle jest w obudowie komputera albo w szafie, a metal działa jak termos — w środku bywa wyraźnie chłodniej niż w płomieniach dookoła. Dlatego dane potrafią przeżyć.

Mechanika i sadza

Wróg numer jeden to nie samo gorąco, tylko to, co dzieje się z mechaniką. Obudowa się wykrzywia, filtr przestaje filtrować, do środka wchodzi sadza i drobny popiół. Współczesne dyski parkują głowice automatycznie nawet przy nagłym zaniku prądu, ale wykrzywiona od żaru mechanika potrafi ten manewr zepsuć — a każdy pyłek na talerzu to potencjalna rysa przy pierwszym obrocie.

Czy talerz pod sadzą jest jak nowy, czy porysowany — tego nie zgadnę z zewnątrz. To widać dopiero po otwarciu dysku w komorze bezpyłowej i obejrzeniu talerza pod mikroskopem.

Elektronika (PCB)

Zielona płytka pod spodem dysku jest najbardziej miękka na ogień — kondensatory i układy puszczają już przy 150–200°C. Ale akurat to mnie nie martwi. Płytkę wymieniam na bliźniaczą z dawcy i przegrywam z oryginału jej indywidualne ustawienia (ROM).

Liczy się to, czego nie da się tak po prostu podmienić: talerz i silnik. Jeśli łożysko nie zatarło się od gorąca, a talerz nie ma rys po głowicy — dane da się wyciągnąć, nawet jeśli z wierzchu dysk wygląda jak węgielek z grilla.