Dysk upadł na podłogę? Nie włączaj go ani razu więcej

Wyobraź sobie samolot lecący tuż nad ziemią, ale tak nisko, że szoruje skrzydłem po trawie. Tak właśnie pracuje dysk twardy (HDD). Głowice odczytu suną nad kręcącymi się talerzami w odległości kilku nanometrów - nowsze dyski schodzą nawet do 1-2 nm. Dla porównania: ludzki włos ma około 70 000 nanometrów. Przy takim dystansie nawet lekki wstrząs wystarczy, żeby głowica walnęła w talerz.

Po upadku zwykle dzieje się jedno z czterech:

• Uszkodzenie głowic (head crash) - głowice uderzają w talerze, zarysowując powierzchnię magnetyczną. To najczęstsza awaria po upadku i jednocześnie najpoważniejsza, bo każde kolejne włączenie pogarsza sytuację.
• Zablokowanie silnika (seized motor) - oś silnika wrzeciona odkształca się lub łożyska się zaklinowują. Dysk nie jest w stanie rozkręcić talerzy.
• Uszkodzenie talerzy - w skrajnych przypadkach talerze mogą się odkształcić lub pęknąć. Jeśli talerze są zarysowane, dane z uszkodzonych sektorów są bezpowrotnie stracone, ale reszta często da się odzyskać.
• Przesunięcie elementów wewnętrznych - ramię aktuatora (ruchome ramię, które prowadzi głowice nad talerzami), magnesy lub elementy mocujące mogą się przesunąć, uniemożliwiając prawidłową pracę dysku.

I tu jest dobra wiadomość: jeśli nie włączałeś dysku po upadku, dane zwykle da się odzyskać. Wymieniamy głowice na kompatybilne z dysku-dawcy w komorze bezpyłowej (cleanroom - szafa z filtrowanym powietrzem, żeby na talerze nie spadł ani jeden pyłek), a gdy trzeba, przenosimy też strefę serwisową (service area - obszar na talerzach, w którym dysk trzyma własne ustawienia i mapę głowic). Potem ściągamy dane na PC-3000 Portable III i MRT Ultra. Ile tego wyjdzie - powiemy dopiero gdy zajrzymy do środka. Nie zgaduję przez telefon.